Vanuit sjamanistisch oogpunt gezien is doodgaan een initiatie, een overgang van de ziel naar een volgende fase, vergelijkbaar met geboren worden. De wijsheid van de ziel blijft een deel van het kosmisch geheel, alleen het ego, onze aardse persoonlijkheid wordt losgelaten.
We kunnen tijdens ons leven van alles leren, zoals; lopen, lezen, zwemmen, etc., alleen sterven wordt ons niet geleerd.
Toch is ook dat wel degelijk mogelijk.

De overgang die de ziel bij het sterven maakt is vergelijkbaar met de overgang die de sjamaan tijdens een trancereis maakt als hij naar de beneden- of bovenwereld reist.

Iemand die weet dat zijn stervensuur binnenkort zal aanbreken, kan de overgang gemakkelijker gemaakt worden, ja zelfs de angst voor de dood kan voor een groot deel of geheel worden weggenomen door hem of haar te leren hoe de overgang rustig en vol vertrouwen tegemoet te treden. Zonder iemand zijn eigen geloofs- of levensovertuiging geweld aan te doen kan, door te visualiseren, de overgang naar de andere werkelijkheid zonder angst en vol vertrouwen tegemoet getreden worden. Deze visualisatie kan zijn dat hij of zij door een poort gaat met een lichtende toegang naar de andere werkelijkheid, of door te kijken naar een (geliefd) schilderij of een mandela en daar doorheen te reizen om te onderzoeken welke schitterende werkelijkheid er achter de afbeelding verborgen zit.